Επιμέλεια ιστοσελίδας
Γιάννης Σκούρτης

Τα νέα του χωριού μας

Ημ/νία Τίτλος
2/7/2010

66 χρόνια από το κάψιμο του χωριού μας (και σχόλια)

Στους περισσότερους από εμάς πιθανότατα δεν λένε τίποτα τα παρακάτω ονόματα :  ΚΑΡΛ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ  & ΑΛΜΠΕΡΤ ΓΚΝΑΣ.

Όμως τα αποτελέσματα των άθλιων ενεργειών τους, οι κάτοικοι του χωριού μας στις 6 Ιουλίου 1944 τα έζησαν στο πετσί τους, όταν μέσα σε μια μέρα, έχασαν όλο το βιός τους, τα σπίτια τους και πέντε (5) εξ αυτών και την ίδια τους τη ζωή.

 

Στις 6 Ιουλίου 2010 συμπληρώνονται εξήντα έξι (66) χρόνια από την αποφράδα ημέρα που οι εγκληματίες ναζί έκαψαν το Ψάρι με πρωτοφανές μίσος και εκτέλεσαν επιτόπου όσους κατοίκους δεν πρόλαβαν ή δεν θέλησαν να φύγουν με την ελπίδα να προστατεύσουν τα σπίτια τους.

 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή …

Στις 29/10/1943 μια Γερμανική διμοιρία μηχανικού, δέχτηκε επίθεση από 50 αντάρτες στην ύπαιθρο κοντά στην Τρίπολη. Οι αντάρτες κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους Γερμανούς και να συλλάβουν αιχμαλώτους 2 απ’ αυτούς. Η πληροφορία γρήγορα έφτασε στο στρατηγείο της 117 μεραρχίας καταδρομών των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής πού έδρευε στην  Κόρινθο.

Ο διοικητής της μεραρχίας Στρατηγός ΚΑΡΛ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ , είχε και πάλι πληροφορίες από πού ξεκινούσαν αυτές οι αντάρτικες ομάδες, για να πλήξουν τις μονάδες του. Ήταν πλέον σίγουρος ότι οι άτακτες αυτές ομάδες, προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή της Στυμφαλίας και ιδιαίτερα από τα χωριά Ψάρι, Καλλιάνοι, Καστανιά & Σκοτεινή.

Εξέδωσε εκνευρισμένος άμεσα απόρρητη διαταγή για την διεξαγωγή της επιχείρησης με την κωδική  ονομασία «ΨΑΡΙ» με αποστολή την περικύκλωση και την συντριβή των ανταρτών των χωριών αυτών, αλλά και την με κάθε τρόπο σύλληψη αιχμαλώτων, προκειμένου να ανταλλαγούν με τους 2 Γερμανούς ομήρους. Η εκτεταμένη αυτή επιχείρηση του μεγαλύτερου μέρους της Γερμανικής μεραρχίας, κατέληξε σε ένα τεράστιο φιάσκο. Ολοκληρώθηκε στις 6/11/1943 χωρίς οι Γερμανοί να συναντήσουν ούτε έναν αντάρτη, αλλά και χωρίς να βρουν ούτε έναν κάτοικο στα χωριά, προκειμένου να πάρουν πληροφορίες για τους αντάρτες.

Για τον Γερμανό στρατηγό αυτή η αποτυχία ήταν μια δεινή ήττα και έκτοτε -όπως αργότερα φάνηκε- δεν έβγαλε ποτέ από το μυαλό του την κωδική ονομασία «ΨΑΡΙ».

Ο ΚΑΡΛ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ  τέθηκε επικεφαλής της 117 μεραρχίας καταδρομών με σκοπό να τιθασεύσει την ανταρτοκρατούμενη βόρεια Πελοπόννησο. Η μοίρα είχε φέρει αυτόν τον βαθιά ανθέλληνα  Βαυαρό αξιωματικό, επικεφαλής του κατοχικού στρατού στην περιοχή μας.

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι προπάππος του ήταν ο ΒΙΛΧΕΛΜ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ, ο οποίος είχε ακολουθήσει τον νεαρό Όθωνα στην κάθοδό του στην Ελλάδα, για να υπηρετήσει εδώ ως στρατηγός, υπουργός και υφυπουργός, από το Φεβρουάριο του 1833, όταν ο Όθωνας ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Ελλήνων.

Φαίνεται λοιπόν πως ο Στρατηγός ΚΑΡΛ έχοντας τις οικογενειακές του πληροφορίες αλλά και απόψεις περί των Ελλήνων εξέδιδε ή ευχαρίστως εκτελούσε διαταγές και συνέτασσε αναφορές προς ανωτέρους του αναφέροντας :

 

-         «Χωριά από τα οποία θα ανοίγεται πυρ θα πρέπει άμεσα να καίγονται και ο αντρικός πληθυσμός τους να εκτελείται…»

-         «… καθόλου συναισθηματισμός. Είναι προτιμότερο να εκτελεστούν 50 ύποπτοι, από το να χαθεί ένας Γερμανός Στρατιώτης.»

-         « Για το θάνατο ενός Γερμανού στρατιώτη πρέπει να εκτελούνται 100 όμηροι…»

-         «… δεν άξιζε να δείξουμε επιείκεια…» «… ο διοικητής και οι στρατιώτες… εκτέλεσαν την διαταγή όχι μόνο από αίσθηση καθήκοντος, αλλά και με απόλυτη πεποίθηση...»

-         «… η ευήθεια αλλά και η εμπιστοσύνη των στρατιωτών μας απέναντι στον Ελληνικό βρωμολαό, πρέπει να καταπολεμηθεί …» «… δεν πρέπει να υπάρχουν φιλίες μ’ αυτόν τον παλιολαό.

Ακόμα κι όταν ανώτεροί του τον παρατήρησαν για εκτελέσεις αθώων και χωρίς αιτίες καταστροφές, απαντούσε:

-         «…λόγω της νοοτροπίας αυτού του λαού θα ήταν αδύνατον να αποφευχθούν αδικίες.»    

 

Η 117 μεραρχία που διοικούσε, υπήρξε ένα συνονθύλευμα λαών αλλά και διαφορετικής ποιότητας ανθρώπων :

Μόνο το 37% ήταν Γερμανοί, το 53% ήταν Αυστριακοί, το 4,8% Πρώσοι, και το 5,2% Αλσατοί. Στην μεραρχία αυτή είχαν ενταχθεί τα λεγόμενα «Τάγματα 999 των εν αναστολή καταδίκων», αποτελούμενα από κάθε λογής φυλακόβια    αποβράσματα, ποινικούς καταδικασθέντες για φόνους, κλοπές, σεξουαλικά εγκλήματα κτλ. Και ο λόγος ήταν προφανής. Τα αποβράσματα αυτά δεν είχαν την παραμικρή αναστολή να πράξουν και την πλέον αποτρόπαια πράξη…

Να συμπληρώσουμε βέβαια ότι στις επιχειρήσεις κατά των ανταρτών και των χωριών της περιοχής μας, οι Γερμανοί είχαν την βοήθεια του κατασκοπικού «Τμήματος Συμμοριών» του στρατού τους και του  επιτελικού αξιωματικού του τμήματος αυτού του νεαρού τότε ανθυπολοχαγού ΚΟΥΡΤ ΒΑΛΝΤΧΑΪΜ  κατοπινού Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών (!) και προέδρου της δημοκρατίας της Αυστρίας… 

 

Στις αρχές του 1944 και ενώ οι ναζί είχαν ήδη διαπράξει ένα από τα χειρότερα ανοσιουργήματα του Β΄παγκοσμίου πολέμου με τις εκτελέσεις άνω των 1.000 κατοίκων στα μαρτυρικά Καλάβρυτα και την γύρω περιοχή και την καταστροφή της πόλης και των γύρω χωριών, η περιοχή της Στυμφαλίας βρισκόταν σε αναβρασμό.

Οι συνεχείς επιθέσεις ανταρτών σε Γερμανικές μονάδες δημιουργούσαν στους ανυπεράσπιστους χωρικούς τεράστια προβλήματα, αφού αυτοί και το βιός τους αντιμετώπιζαν τα απάνθρωπα αντίποινα των Γερμανών.

Απογοητευμένος ο στρατηγός ΚΑΡΛ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ από την έλλειψη αποτελεσματικής αντιμετώπισης της αντίστασης στην Στυμφαλία, διέταξε την έναρξη της εκτεταμένης επιχείρησης με την κωδική ονομασία «ΑΕΤΟΣ», περίπου στα τέλη Ιουνίου του 1944, με σχεδιασμό αυτή να κρατήσει τουλάχιστον 2 μήνες και να εκκαθαρίσει πλήρως την ορεινή Κορινθία από τις αντιστασιακές ομάδες.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα της έναρξης της επιχείρησης (1/7/1944) ο στρατηγός θυμήθηκε το Ψάρι και από εκεί ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις του. Το αποτέλεσμα γνωστό…

16 Γερμανοί στρατιώτες νεκροί και 16 αιχμάλωτοι (οι οποίοι εκτελέστηκαν την επόμενη μέρα στη Σκοτεινή). Η βεντέτα που είχε ανοίξει ο ΚΑΡΛ με τις αντάρτικες ομάδες στο Ψάρι στάθηκε η αφορμή να σκυλευτούν άγρια οι 16 νεκροί Γερμανοί και να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες οι υπόλοιποι 16.

Ακολούθησε το ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα με την μεγάλη νίκη των Ελλήνων αντιστασιακών στην περίφημη μάχη της Στυμφαλίας τις επόμενες μέρες και ο «ΑΕΤΟΣ» του ΚΑΡΛ άρχισε να «χάνει ύψος»…

Ο στρατηγός μετά τις απρόσμενες ήττες  βρέθηκε σε δεινή θέση, οι φήμες ήδη έλεγαν ότι μετατίθεται στο ανατολικό μέτωπο, αλλά πριν διακόψει οριστικά την επιχείρηση ως αποτυχημένη, φρόντισε να ξεπληρώσει το χρέος του απέναντι στο Ψάρι και τα υπόλοιπα ανταρτοχώρια της περιοχής : Οργισμένος, μέσω ασυρμάτου διέταξε τον άνθρωπο- καταστροφή της μεραρχίας του, τον Πρώσο Ίλαρχο  ΑΛΜΠΕΡΤ ΓΚΝΑΣ, διοικητή της «Μηχανοκίνητης Ομάδας Μάχης», να κατευθυνθεί αμέσως στο Ψάρι να εκτελέσει όλους τους κατοίκους και να το καταστρέψει ολοκληρωτικά…

Ο περιβόητος 38χρονος ίλαρχος ΓΚΝΑΣ, δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να εκτελέσει την εντολή του διοικητή του. Το είχε άλλωστε επανειλημμένα ήδη διαπράξει με δεκάδες πυρπολήσεις  χωριών στη βόρεια Πελοπόννησο(Κάψια Αρκαδίας, Παγκράτι, Τριπόταμα, Σοπωτό & Μαζέϊκα Αχαϊας κ.α.) αλλά και  με εν ψυχρώ εκτελέσεις ομήρων σε όσα χωριά έκαιγε.

Το καλοκαιρινό πρωινό της 6 Ιουλίου του 1944 η μηχανοκίνητη ομάδα μάχης του ΑΛΜΠΕΡΤ ΓΚΝΑΣ έμπαινε με μίσος στο χωριό με πρωταρχικό σκοπό να εγκλωβίσει τους κατοίκους και να τους εκτελέσει στη συνέχεια. Η έκπληξή του Ίλαρχου ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσε ότι οι άντρες του συγκέντρωσαν  μπροστά από την εκκλησία του Αη-Γιώργη, μόνο 5 άτομα εκ των οποίων οι 2 ήταν γυναίκες…

Οι Ψαραίοι βρέθηκαν για τρίτη φορά προετοιμασμένοι και δεν επέτρεψαν στους Γερμανούς να τους κάνουν εύκολα θύματα. Θυμωμένος ο ΓΚΝΑΣ διέταξε να  εκτελέσουν άμεσα τους 5 ομήρους  και να βάλουν φωτιά από άκρη σε άκρη στο χωριό.

Δεν έφυγε από το χωριό αυτός και η ομάδα του, παρά μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι το έργο της καταστροφής είχε ολοκληρωθεί.

Σύμφωνα με τον «πίνακα καταστροφών οικοδομών της Ελλάδος», που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1946, από το υφυπουργείο Ανοικοδομήσεως , το Ψάρι είχε στατιστικά τις μεγαλύτερες καταστροφές οικοδομών σε όλο το νομό Κορινθίας, αφού καταγράφηκε ότι επί συνόλου 200 σπιτιών κάηκαν ολοσχερώς τα 170…

 

Ο Στρατηγός ΚΑΡΛ ΦΟΝ ΛΕ ΣΟΥΪΡ  τέσσερες ημέρες μετά το κάψιμο του χωριού στις 10/7/1944 μετατέθηκε δυσμενώς στο ανατολικό μέτωπο (Ρωσία). Το μικρό μας χωριό –όπως και δεκάδες άλλα χωριά στην βόρεια Πελοπόννησο- έδειξαν σ’ αυτόν τον Βαυαρό υπερόπτη, τι σημαίνει Ελληνική ψυχή. Στις 8/5/1945 ο ΚΑΡΛ αιχμαλωτίστηκε στο ΟΛΜΥΤΣ από τους Ρώσους και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Στάλιγκραντ, όπου και πέθανε εννέα χρόνια αργότερα την 18/6/1954 ως αιχμάλωτος πολέμου…  Λίγο καλύτερα απ’ ότι του άξιζε…

 

Ο Ίλαρχος ΑΛΜΠΕΡΤ ΓΚΝΑΣ, γύρισε μετά τον πόλεμο στο ΚΕΝΙΧΣΜΠΕΡΓΚ της ανατολικής Πρωσίας, τον τόπο καταγωγής του. Αν και υπεύθυνος για δεκάδες εγκλήματα πολέμου, δεν κλήθηκε ποτέ από τη δικαιοσύνη για να απολογηθεί για τις πράξεις του στη βόρεια Πελοπόννησο, αν και από τα ημερολόγια πολέμου, σαφώς προέκυπτε η εκτός ακόμα και των ορίων πολέμου δράση του …

 

                                                     ΓΙΑΝΝΗΣ  ΣΚΟΥΡΤΗΣ

                                                            2/7/2010

 

 

Τα περισσότερα στοιχεία για την συγγραφή αυτού του άρθρου, ελήφθησαν από το βιβλίο του αείμνηστου Γερμανού συγγραφέα, ΧΕΡΜΑΝ ΦΡΑΝΚ ΜΑΓΕΡ με τίτλο «ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ – Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΤΙΑ , το οποίο αξίζει να διαβάσει κάθε Έλληνας.

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------

 

Για το άρθρο <66 χρόνια από το κάψιμο του χωριού μας>.

Η ιστορία είναι μια όπως και η πραγματικότητα είναι μια και η αλήθεια είναι μια. Για το γιατί κάηκε το χωριό μας με τέτοια μανία δεν είναι εύκολο να πει κάνεις ,είναι όμως καλό να αποπειραθούμε να διώξουμε το πέπλο και να συμπληρώσουμε το πάζλ. Τι έγινε με το φυλάκιο των γερμανών που συμπτωματικά εκείνη την εποχή είχε την διακυβέρνηση τους το ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ κόμμα -γιατί η σύντμηση <ΝΑΖΙ> μας στρεβλώνει λίγο την ιστορία. Με ποιο τρόπο έγινε η σκύλευση και γιατί; Ποιοι ήταν οι αντάρτες και ποιου κόμματος ήταν; Γιατί με το αντάρτες, γενικά και αόριστα, δεν αποδίδουμε όσο γίνεται πιο πιστά κάτι που έγινε στο παρελθόν. Ο όποιος ιστορεί πράγματα πρέπει να βιντεοσκοπεί και όχι απλώς να φωτογραφίζει την πραγματικότητα.

Δεν μπορεί να αναγράφονται λεπτομέρειες και λεπτομέρειες και να μην ξέρουμε τα ονόματα των ανταρτών που εσκύλευσαν -και κατά το άρθρο- και εκτέλεσαν εν ψυχρώ τους γερμανούς αιχμαλώτους. Ας προσπαθήσουμε με ηρεμία που έχει το ΜΕΤΑ του ιστορικού να δούμε κάποια πράγματα που μας έχουν παραδοθεί προφορικά .Πριν το κάψιμο γερμανοί στρατιώτες πέρασαν από το χωριό και δεν το έκαψαν. Οι κάτοικοι του χωριού
οι περισσότεροι πάλι είχαν φύγει από το χωριό. Στο πέρασμα τους πέρασαν και από το σπίτι του μακαρίτη σήμερα του Οικονομόπουλου -το σπίτι είναι δίπλα από το νέο δημοτικό σχολείο-αυτός τότε ήταν ο κύριος δρόμος. Ο Οικονομόπουλος είχε φύγει αλλά είχε αφήσει όμως τη γυναίκα του μόνη στο σπίτι .Κάποιος ή κάποιοι, άγνωστο αν ήταν πάνω από ένας οι βιαστές, από τους γερμανούς τη βίασαν-εδώ λέει η παράδοση ότι ο βιαστής η οι βιαστές δεν ήσαν γερμανικής εθνικότητας. Εδώ μάλλον η ηγεσία του σώματος των γερμανών στρατιωτών δεν πρέπει να τον πήρε είδηση το βιασμό-δεν έχουμε αναφορά για πολλούς βιασμούς από τους γερμανούς κατακτητές σε σύγκριση με τις εκτελέσεις, τα καψίματα, τα βασανιστήρια, τις αιχμαλωσίες- και προχώρησαν προς λίμνη Στυμφαλίας ή προς Καντήλα -δεν έχει και μεγάλη σημασία, αφήνοντας φυλάκιο στη θέση ΤΡΟΥΠΕΣ.

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ήταν στο χάνι του ΚΛΩΣΣΑ ,το έμαθε και- λέγεται-ότι πλήρωσε χοντρά-ήταν συμβολαιογράφος και μεγαλοκτηματίας όχι μόνο του Ψαρίου αλλά όλης της Στυμφαλίας, κάποιους αντάρτες-να γιατί χρειαζόμαστε τα ονόματα, κάτι θα έχουν πει αυτοί οι αντάρτες στους νεώτερους, συγγενείς και φίλους –να εκδικηθούν με οποιοδήποτε τρόπο τον βιασμό της γυναικας του, που την άφησε μόνη και έφυγε.

Αν ο ή οι βιαστές ήσαν από τους γερμανούς του φυλακίου στις ΤΡΟΥΠΕΣ δεν το γνωρίζουμε αλλά γνωρίζουμε ότι αιφνιδιάστηκαν από τους αντάρτες αυτούς των όποιων η μανία μάλλον μοιάζει να τα είχαν πάρει από τον ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟ. Έχουμε λοιπόν 5 γερμανούς που τους σκότωσαν επί τόπου και τους άφησαν άταφους ενώ έθαψαν 2 η 3 νεκρούς αντάρτες και ένα σκυλί -ζώο-των γερμανών που επίσης το σκότωσαν.
Τους γερμανούς αυτούς που σκότωσαν τους έκοψαν τα γεννητικά μόρια και τους τα έβαλαν στο στόμα.

Εδω η απορία: Αν δεν ήταν η γυναίκα του
Οικονομόπουλου και αν δεν είχε πέσει το παραδάκι θα είχαμε τέτοια αντίποινα των ανταρτών; Υπάρχει καταγεγραμμένη τέτοιου είδους αντίδραση των ανταρτών απέναντι σε πτώματα των γερμανών πανελλαδικά και σε τι ποσόστωση; Έναν άλλο αριθμό γερμανών στρατιωτών που δεν σκότωσαν επί τόπου οι αντάρτες τους υποχρέωσαν -καίτοι τους είχαν αιχμαλωτίσει- να βγάλουν όλα τα ρούχα τους και τα παπούτσια τους και ολόγυμνους τους πήγαν ζωντανούς και τους έριξαν στην καταβόθρα και τους έπνιξαν, χωρίς ποτέ να βρεθούν τα πτώματα τους. Μετά από τα πιο πάνω γεγονότα κάηκε το ΨΑΡΙ.

Τώρα το αν θα το έκαιγαν οι γερμανοί κατακτητές το χωριό και αν ακόμη δεν συνέβαιναν τα πιο πάνω γεγονότα είναι άγνωστο-όπως είναι άγνωστο και αν εκτός από τα 5 σκυλευθέντα πτώματα ,έμαθαν οι γερμανοί και γι αυτούς που πνίγηκαν -αφού διασύρθηκαν με αυτόν τον αποτρόπαιο τρόπο.

 

       ΠΑΝΑΗΣ

 

Υ.Γ. Τα πιο πάνω δεν μειώνουν την αποτρόπαια πράξη του
καψίματος του χωριού μας απλώς προσπάθησα να δώσω μια ΑΝΤΙΓΟΝΙΑ άποψη
των γεγονότων όπως προφορικά σε ανύποπτο χρόνο μας δόθηκαν από τους
μεγαλύτερους. Τώρα εννοείτε ότι ευπρόσδεκτη και η οποία άλλη εκδοχή.

        EMAIL pspiridonlaw@yahoo.gr

 

 

 

Αρχικά Παναή να πούμε, πως ιστορικά έχει καταγραφεί ότι το φυλάκιο των Γερμανών στις τρούπες αποτελείτο από 32 στρατιώτες εκ των οποίων  φονεύτηκαν στην ενέδρα των ανταρτών 16 και οι υπόλοιποι- αιχμάλωτοι πιά- εκτελέστηκαν την επόμενη στη Σκοτεινή και πιθανόν πετάχτηκαν όπως αναφέρεις στην καταβόθρα για να μην βρεθούν ίχνη τους.

Βεβαίως και έχει καταγραφεί επίσης ότι τα πτώματα των 16 Γερμανών σκυλεύτηκαν από τους αντάρτες, όμως νομίζω πως είναι λάθος- εν μέσω τέτοιων  σκληρών πολεμικών γεγονότων- η προσπάθεια επεξήγησης  των γεγονότων  μέσω της αναζήτησης  της πολιτικής τοποθέτησης  των εμπλεκομένων  και η ερμηνεία  με οικονομικό περιεχόμενο  που στο βάθος της μοιραία  εμπεριέχει μονόπλευρη  πολιτική άποψη…

Νομίζω ότι ως Έλληνες που απώλεσαν εξ αιτίας των Γερμανών κατακτητών το σημαντικότερο αγαθό που είναι η ελευθερία, όφειλαν να αντιδράσουν με κάθε ΘΕΜΙΤΟ ή ΑΘΕΜΙΤΟ μέσον κατά της τυραννίας και το έπραξαν...και είναι σαφώς προτιμότερος για την πατρίδα ένας τέτοιος τρόπος αντίδρασης σε αντιδιαστολή με τον  κουκουλοφόρο συνεργάτη των τυράννων…    

Αν πράγματι σε ανθρωπιστικό επίπεδο σε στεναχωρεί ή τύχη των 32 Γερμανών θα σου υπενθυμίσω τις εκατόμβες των νεκρών Ελλήνων στα Καλάβρυτα (13/12/1943- 689 άνδρες και έφηβοι νεκροί), στο Κομμένο της Άρτας (16/8/1943- 317 νεκροί εκ των οποίων 13 μωρά 1 έτους), στο Δίστομο της Βοιωτίας (10/6/1944 – 269 νεκροί εκ των οποίων 20 βρέφη 45 ανήλικα παιδιά και 45 υπερήλικες. Όσο κι αν ακούγεται  φρικιαστικό τα βρέφη αυτά τα έπνιξε η «αρρία φυλή» με τα ίδια τους τα έντερα !!!) και σε τόσους άλλους μαρτυρικούς τόπους στην πατρίδα μας…Μόνο στη βόρεια Πελοπόννησο ο απολογισμός  σε εκτελέσεις αμάχων από τους Γερμανούς είναι 2.319 άτομα … Διαβάζοντας κανείς τα πεπραγμένα των απογόνων των Ούννων στους μαρτυρικούς τόπους της Ελλάδας θα βρεί όχι μόνο βιασμούς , όχι μόνο φρικιαστικά αντίποινα- ένας προς εκατό άλλωστε ήταν η ταρίφα- αλλά θα συγκλονιστεί από «λεπτομέρειες» που φανερώνουν το απύθμενο   μίσος που διακατείχε αυτό το έθνος σε οτιδήποτε διαφορετικό ή σε οτιδήποτε αντιστεκόταν …

 

                Φιλικά …         ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ

 

 

  

EMAIL pspiridonlaw@yahoo.gr  5/7/2010    

δευτερολογία: Για τα 66 χρόνια από το κάψιμο του χωριού. το ότι οι Έλληνες αναφέρονται στο συγκεκριμένο γεγονός σαν να είναι ο διπλανός
ένοικος στην πολυκατοικία και ο Γερμανός είναι ο κακός διαχειριστής της πολυκατοικίας, νομίζω ότι κάνει κακό. Γιάννη φαίνεται ότι 66 χρόνια μετά,
κάποια πράγματα δεν τα έχουμε προσπεράσει, υπάρχει μια περίεργη σιωπή,ένας περίεργος εξαγνισμός, μια περίεργη ωραιοποίηση. Όχι Γιάννη δεν
εξουσιοδοτήθηκαν οι αντάρτες αυτοί από κανένα ελληνικό λαό να πράξουν ως έπραξαν. Ήταν ακυβερνησία και ο καθένας έπραττε κατά το δοκούν. Εμένα τα
ερωτήματα παραμένουν και την ιστορία την έζησαν οι γονείς μας και οι γνωστοί μας και οι συγγενείς μας και εμείς πρέπει να συνθέσουμε τα παζλ και όχι ο οιοσδήποτε αυστριακός ιστορικός. πρώτα εμείς. Δεν υπάρχουν συμψηφισμοί, ούτε κανένα δίκαιο υπάρχει για τα αθέμιτα μέσα .Ποιος νόμος και ποιοι προφήτες το λένε αυτό. Υπάρχει το δίκαιο πολέμου γι’αυτό και
δικάστηκαν οι εγκληματίες πολέμου. ουαί και αλλοίμονο τότε ο καθένας θα έπραττε ότι ήθελε και θα το έπραττε και καλώς νομικά, ηθικά ,χριστιανικά. Γιάννη και στην απάντηση σου μου άφησες κάποια
ερωτήματα: λες <πιθανόν πετάχτηκαν>. Τώρα Γιάννη πετάχτηκαν η δεν πετάχτηκαν; η δεν μας ενδιαφέρει καθόλου; μετά λες <σκυλεύτηκαν>. Τινί τρόπω αντιλαμβάνεσαι την σκύλευση Γιάννη μου αφού δεν δέχεσαι την δική μου προσέγγιση. Τι σημαίνει για σένα η λέξη σκυλεύτηκαν; Τώρα για την <πολιτική άποψη> των γεγονότων .Δηλαδή Γιάννη, ποια δεν είναι πολιτική άποψη η δική σου η του Μάγερ. Είπαμε Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. ΟΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ. ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ: ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΚΥΛΕΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ, ΔΗΛΑΔΗ ,ΠΑΣ ΜΗ ΣΥΜΦΩΝΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΥΛΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΕΣΤΙ
ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΣ ΚΑΤΑΔΟΤΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ;

ΑΚΟΜΗ ΗΧΟΥΝ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΦΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΑΝ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΝ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ <Α,ΡΕ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ
ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ>.

ΑΦΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΘΕΩΡΕΙΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗ   ΑΠΟΨΗ ,ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΙΔΑ Ή ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ
ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΜΕ ΑΠΟΨΕΙΣ ΟΧΙ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ, ΟΧΙ ΘΕΣΦΑΤΑ , ΟΧΙ ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΥΣ. ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ.

 

         ΠΑΝΑΗΣ

 

 

Επιστροφή