Τα νέα του χωριού μας
| Ημ/νία | Τίτλος |
| 16/11/2026 | «Προσωπική εργασία» - Μνήμες από το Ψάρι (Δεκαετίες 1950–1960) Ήταν τις δεκαετίες 1950 - 1960 που σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, στα ορεινά της Πελοποννήσου ένα παλαιότερο μέτρο (από τη δεκαετία του 1930 ήδη), ενεργοποιήθηκε και πάλι προκειμένου να εξισορροπήσει την έλλειψη αλλά και την ένδεια του Ελληνικού κράτους, έναντι του Πολίτη. Η φτώχεια μεγάλη, οι ανάγκες του ανθρώπου τεράστιες, μα τα φυσικά φαινόμενα δεν φαίνεται να είχαν αισθήματα. «Έπεφταν» επάνω στους ήδη εξαντλημένους και με τη φυσική τους δύναμη τους αποτελείωναν. Σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές δεν έκαναν διακρίσεις και τότε που ο απεγνωσμένος άνθρωπος της υπαίθρου έφτανε στο μηδέν, παρουσιαζόταν η ανθρώπινη αλληλεγγύη για να σώσει τα προσχήματα και να δημιουργήσει και πάλι την ελπίδα.
Ήταν μια κατά κάποιο τρόπο επιβεβλημένη από το κράτος ένδειξη ανθρωπιάς – τουλάχιστον στην αρχή εφαρμογής της- μιας και το ίδιο το κράτος δεν είχε ούτε τον τρόπο ούτε την οικονομική δυνατότητα να βοηθήσει τον απελπισμένο πολίτη. Λόγω της αντίληψης αυτής του της αδυναμίας, το κράτος εφηύρε την αναγκαστική συμμετοχή όλων των πολιτών στις περιπτώσεις ανάγκης ιδίως μετά από φυσικές καταστροφές. Προέβλεψε όμως ταυτόχρονα – αλλοίμονο - και τη δυνατότητα κάποιος που είχε την οικονομική δυνατότητα, να μπορεί να εξαγοράσει την υποχρέωσή του αυτή προς την κοινωνία, έναντι ενός σχετικά σοβαρού για την εποχή ποσού ημερησίως… Δεν δείχνεις ανθρωπιά μιας και πληρώνεις δηλαδή …
Δεν χρειαζόταν κουβέντα. Από τα χαράματα κιόλας, οι άντρες άφηναν τα χωράφια, τα ζώα, τις δουλειές τους. Έπαιρναν τα εργαλεία στον ώμο και κατηφόριζαν προς το χαλασμένο σπίτι. Άλλος με το φτυάρι, άλλος με το μυστρί, άλλος απλώς κουβαλώντας πέτρες με τα χέρια του. Δεν ρωτούσαν «πότε» ούτε «γιατί». Ήξεραν. Συγκεκριμένα, όταν γινόταν κάποια καταστροφή στο σπίτι ή στα υποστατικά μιας οικογένειας συνήθως από φυσική καταστροφή (σεισμός, πυρκαγιά, πλημμύρα κτλ.) όλοι οι άνδρες του χωριού συνέδραμαν άμεσα στην αναστήλωση του κατεστραμμένου οικήματος. Οι γυναίκες του χωριού από κοντά, φρόντιζαν να μη λείψει τίποτα χρειαζούμενο και από την οικογένεια που επλήγη, αλλά κι από τους ανθρώπους που πάσχιζαν να βοηθήσουν. Παράλληλα στην ίδια «υποχρέωση» είχε ενταχθεί και η αφιέρωση από όλους τους κατοίκους μιας μέρας το μήνα προκειμένου να φτιάξουν κάποιο κοινωφελές έργο για το χωριό. Το κτίσιμο μιας κοινοτικής μάντρας, το στρώσιμο του δρόμου προς το Νεκροταφείο, το καθάρισμα των κοινόχρηστων χώρων και τόσα άλλα. Ζήσαμε στο χωριό μας σαν παιδιά επανειλημμένα τέτοιες σκηνές και είναι γραμμένες ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Όταν ολοκληρωνόταν το θεάρεστο έργο, διέκρινες στα κατάκοπα πρόσωπα των παλιών συγχωριανών μας ζωγραφισμένη την ηθική πληρότητα, μιας κι αξιώθηκαν να προσφέρουν στον συγχωριανό τους που βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη. Έβλεπες διάχυτη αυτήν την πληρότητα, στα γέλια, στα χωρατά και στα πειράγματα που έδιναν στο τέλος ένα τόνο γιορτής στα διαδραματιζόμενα. Μιας γιορτής που έτσι κι αλλιώς εύκολα σε τέτοιες περιπτώσεις προέκυπτε στο Ψάρι της παλιάς εποχής. Οι κυράδες του χωριού άλλωστε είχαν ήδη μεριμνήσει για τη διοργάνωση επιτόπου μιας μίνι γιορτής. Κάτι σαν ανεπίσημα εγκαίνια της όποιας κατασκευής της ημέρας, αλλά και επιβεβαίωση της αλληλεγγύης που είχε και πάλι θριαμβεύσει !
Σήμερα, αν ψάξεις στις πέτρες των παλιών σπιτιών, κάτι από εκείνα τα χέρια είναι ακόμη εκεί. Και ίσως, αν σωπάσεις για λίγο, να ακούσεις τον ήχο από τα μυστριά, τα γέλια, τις κουβέντες και εκείνη τη σιωπηλή υπόσχεση: «Ό,τι κι αν σου τύχει, δεν θα το περάσεις μόνος».
Αφιερώνεται στη μνήμη των προγόνων μας που με την αλληλεγγύη κράτησαν το χωριό μας όρθιο σε δύσκολους καιρούς.
- Εκτός του εγγράφου, οι εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο, δημιουργήθηκαν με τεχνητή νοημοσύνη |



