Τα νέα του χωριού μας
| Ημ/νία | Τίτλος |
| 4/9/2026 | 1971. Πρώτη τηλεόραση στο Ψάρι -Το βράδυ που ένα σπίτι έγινε ολόκληρο το χωριό Ήταν το 1971 στις 15 του Σεπτέμβρη, ημέρα Τετάρτη. Τότε που οι Σεπτέμβρηδες ήταν για τα καλά φθινόπωρο… Ειδικά εκείνη τη χρονιά – αν και μικρό παιδί 10 χρονών – θυμάμαι πως ο τρύγος της σταφίδας και το άπλωμα στ’ αλώνια έγιναν υπό συνεχόμενες καταρρακτώδεις βροχές, δυσκολεύοντας απόλυτα τη ζωή των καλλιεργητών. Παρόλη όμως τη δύσκολη συγκυρία, στα καφενεία του χωριού μας κάτι άλλο κυριαρχούσε τελείως διαφορετικό.
Τελεόραση ακούγαμε και τελεόραση δε βλέπαμε. Ξέραμε από περιγραφές ότι είναι ένα κουτί τριπλάσιο περίπου από τα ράδια (ραδιόφωνα) εκείνης της εποχής.
Η άφιξη της πρώτης τηλεόρασης στο χωριό ήταν τότε γεγονός τουλάχιστον ισάξιο με πανηγύρι ! Γι’ αυτό, εκείνο το απόγευμα της Τετάρτης 15/9/1971 όλος ο αντρικός πληθυσμός του χωριού μας ήταν υπ’ ατμόν ! Μάθαμε ότι επιτέλους η τελεόραση «σιάχτηκε», βρέθηκε το ρημάδι το σήμα κι όλοι μικροί μεγάλοι ετοιμαζόμασταν να κατηφορίσουμε κατά το σπίτι του μπαρμπα -Λιά. Ο Ολυμπιακός έπαιζε στο γήπεδο Καραϊσκάκη με τη φημισμένη εκείνη την εποχή Ντυναμό Μόσχας για τον 1ο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης ! Εκείνο το βράδυ, περισσότεροι από πενήντα άνθρωποι μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο. Άλλοι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι σε καρέκλες, άλλοι στα περβάζια, άλλοι κρεμασμένοι από τα παράθυρα, εμείς τα παιδιά μπροστά-μπροστά καταγής...
Κανείς δεν μιλούσε όταν ο Μπαρμπα-Λιάς στάθηκε μπροστά στην τηλεόραση σήκωσε το σεμεδάκι και άναψε ιεροτελεστικά τη συσκευή. - Περιμένετε ρε να ζεσταθούν οι λυχνίες… τι το περάσατε ;;; Ως «ειδικός» ήταν εκείνος που επιφορτίστηκε από τον ιδιοκτήτη να σαλτάρει κάθε τρεις και λίγο στην ταράτσα και να γυρίζει ολούθε την κεραία όταν τα χιονάκια έκαναν συχνά-πυκνά την επίσκεψή τους. Όταν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας από την οθόνη κοιτάζαμε έκθαμβοι ο ένας τον άλλο μην πιστεύοντας αυτό το θαύμα που ζούμε !
Έβλεπες για πρώτη φορά κάτι που γινόταν πολύ μακριά από το χωριουδάκι μας σε πραγματικό όμως χρόνο ! Ολοζώντανους τους ποδοσφαιριστές της ομάδας που τόσες φορές τα ονόματά τους είχες ακούσει στο ραδιόφωνο. Έβλεπες πως ήταν το γήπεδο οι φίλαθλοι στις εξέδρες να φωνάζουν για την ομάδα… Μαγεία ! Στα διαδικαστικά του ματς ο Ολυμπιακός τα πήγαινε πολύ καλά μέχρι το 83΄ λεπτό. Τότε δυό απανωτά λάθη του τερματοφύλακα Μυλωνά κρέμασαν τον Ολυμπιακό και επέτρεψαν στον τότε μεγάλο παίχτη της Ντυναμό Βλαντιμίρ Κοζλόφ να βάλει δυο γκολ.
Περνώντας τα χρόνια, η «τελεόραση» με φιλότιμες τεχνολογικές προσπάθειες εξελίχτηκε, αλλά εν τέλει ως φορέας εικόνας σήμερα ξεπεράστηκε. Όμως σε εκείνη τη γενιά των παιδιών που πρωτοείδε τηλεόραση στου Λιά του Μηναίου το 1971, έλαχε να ζήσει μέχρι σήμερα όλες τις πολύ μεγάλες αλλαγές της τεχνολογίας οι οποίες υποτίθεται πως δόθηκαν στους ανθρώπους όπως η φωτιά από τον Προμηθέα. Για να κάνουν τη ζωή του ευκολότερη και καλύτερη. Αλλά για το αν τελικά αυτό συνέβη, ας μιλήσουμε κάποια άλλη φορά. Γιατί τώρα αξίζει να σταθούμε σε κάποιες καταστάσεις που συνόδευσαν εκείνες τις πρώτες ημέρες της τηλεοπτικής έκρηξης στο χωριό μας : Σήμερα, αν εμφανίζονταν ξαφνικά πενήντα άνθρωποι σε ένα σπίτι χωρίς πρόσκληση, οι περισσότεροι θα αιφνιδιάζονταν. Τότε όμως, στο χωριό, ίσχυαν άλλοι άγραφοι κανόνες. Οι άνθρωποι ήταν πιο κοντά και αντιλαμβανόντουσαν πλήρως την κοινή τους μοίρα, κάτι που τους έκανε να στέκονται αλληλέγγυοι στον συνάνθρωπο, στον συγχωριανό τους. Γι’ αυτό και η πρώτη τηλεόραση δεν θεωρήθηκε αποκλειστικό προνόμιο του ιδιοκτήτη της. Έγινε, σχεδόν αυτονόητα, με τις ευλογίες του φυσικού ιδιοκτήτη, κτήμα όλης της κοινότητας. Ζήσαμε την εποχή που η μια τηλεόραση (και γενικότερα η τεχνολογία όπως στη συνέχεια εξελίχτηκε) δεν «φυλάκιζε» τους ανθρώπους τον καθένα στο δικό του σπίτι, αλλά τους συγκέντρωνε όλους μαζί σε μια κοινή αυλή, ή στην πλατεία στα καφενεία του χωριού με τα λίγα ή τα ελάχιστα, αλλά χαρούμενους και ευτυχισμένους χάρις στην συνύπαρξη. Η εικόνα της γειτόνισσας με τη ζακετούλα ανα χείρας που πήγαινε στο διπλανό σπίτι για τηλεόραση και βεγγέρα ήταν χαρακτηριστική … Και πιστέψτε με δεν είναι η ωραιοποίηση του παρελθόντος που γράφει τούτες τις γραμμές. Ήταν ένας άλλος κόσμος που η τεχνολογία δεν είχε προλάβει να αλλοτριώσει … Ας κλείσουμε με μια χαρακτηριστική σκηνή εκείνης της εποχής που μεταφέρει αυτούσιο στο σήμερα το κλίμα εκείνων των ημερών και γι’ αυτό καταγράφεται πλέον ως χαρακτηριστική στην λαογραφία του χωριού μας : Η γλυκύτατη γιαγιά φοράει τα καλά της και επισκέπτεται το σπίτι της κόρης της για να δει για πρώτη φορά την τηλεόραση. Στέκεται με την ωραία της γιορτινή μαντήλα ιεροτελεστικά απέναντι από την τηλεόραση και παρακολουθεί με δέος και συστολή τον εκφωνητή των ειδήσεων να ξεκινά το δελτίο με το χαρακτηριστικό :
Και πριν προλάβει να πει την πρώτη είδηση η γιαγιούλα τηρώντας όλους τους κανόνες ευγενείας του χωριού μας εκείνης της εποχής, πρόλαβε την αντιφώνηση μεγαλόφωνα :
… και συγχρόνως ενώ μετακινεί την καρέκλα της λίγο πιο πέρα, η ατάκα χαμηλόφωνα στο γαμπρό της : |
