Τα νέα του χωριού μας
| Ημ/νία | Τίτλος |
| 29/4/2026 | Μια τυπική ημέρα μαθητικού συσσιτίου στο Ψάρι το 1967 – Στη μνήμη των συμμαθητών Θανάση & Γιώργη Π. Δούρου Τρίτη 28 Νοεμβρίου του Σωτηρίου έτους 1967… Μια ημερομηνία σαν όλες τις άλλες θα έλεγε κανείς. Τα μεγάλα πολιτικά προβλήματα της χώρας δείχνουν να μη φτάνουν μέχρι το Ψάρι. Άλλωστε όπως έλεγαν οι γεροντότεροι τότε «… για να ασχολιέσαι με φτούνα τα πολιτικά πρέπει να έχεις πρώτα γιομάτη την κοιλιά…».
Κι εκεί στο ορεινό Ψάρι κείνες τις εποχές - κι ακόμα χειρότερα παλιότερα βέβαια – η «γιομάτη κοιλιά» δεν ήταν δεδομένη για όλους ! Γι’ αυτό όπως και κάθε πρωινό στο Δημοτικό Σχολείο Ψαρίου όλοι οι μαθητές στη σειρά με τα καραβανάκια στο χέρι, αμίλητοι – γιατί ο αείμνηστος δάσκαλός μας Γιάννης Αλεξόπουλος δεν αστειευόταν- περιμέναμε με υπομονή τη σειρά μας να φτάσουμε μπροστά στο μεγάλο καζάνι με το γάλα σκόνη που άχνιζε … Το πρωινό αγιάζι έκανε την αναμονή στο προαύλιο ακόμα πιο δύσκολη, μα είπαμε δεν υπήρχε επιλογή. Η μυρωδιά που εξέπεμπε το καζάνι δεν ήταν και ότι το καλύτερο μετά το πρωινό ξύπνημα, ούτε η γεύση τελικά παρέπεμπε ακριβώς σε γάλα. Κάτι σύνθετο αλλά γάλα δεν πολυήταν … Με κάμποση γαλέτα μέσα (παπάρα) ψιλοερχόταν στα ίσια του … Άλλωστε η πείνα σε έκανε να ξεχάσεις όσφρηση και γεύση, άσε που αν δεν το έτρωγες… τις έτρωγες … Κι εκεί άρχιζε το μυστικό αλισβερίσι μεταξύ των «κολεγιόπαιδων» με προσοχή γιατί ο δάσκαλος καραδοκούσε : - Θα το φας ούλο ρε φώναξε ο Θωναπιάς ;; - Τι να φας ρε δεν τρώγεται … - Δως το μου ρε τότε και θα σου δώσω δυό μπίλιες … - Δώστες τώρα γιατί χτές το πήρες και δεν τις έδωσες … Εν τω μεταξύ σε έχει πάρει ήδη χαμπάρι ο «Μπεσίρης» (συγγνώμη Βασίλη …) όπως χαϊδευτικά λέγαμε τότε το δάσκαλό μας και η πρώτη ξανάστροφη έχει ήδη φύγει !! - Εξαιτίας σου ρε … Δε σκας πρωί-πρωί … Μη μιλάς !
Κι αφού τελείωνε το πρωινό ρόφημα και πλενόντουσαν όπως όπως και οι καραβάνες, μπαίναμε με τάξη και αγωγή στο σχολείο. Όποιοι έκαναν μάθημα στην αριστερή αίθουσα έπρεπε να «παρκάρουν» την καραβάνα στα αριστερά του διαδρόμου και αντίστοιχα οι υπόλοιποι στην δεξιά πλευρά. Ξεκίνησε το μάθημα, πέρασε άλλη μια μαθητική ημέρα γεμάτη γνώση και στοχασμό κι έφτασε η Άγια ώρα να σχολάσουμε και να φάμε το μεσημεριανό συσσίτιο. - Περάστε πάλι μέσα στην αίθουσα φώναξαν έξαλλοι οι Δάσκαλοι. Δύο μαθητές έμειναν πίσω για να ξαναπαρκάρουν όπως όπως τις καραβάνες. Μέσα στην αίθουσα σκηνές απείρου κάλους … Κανείς δεν είχε κλωτσήσει τις καραβάνες ήταν το συμπέρασμα σύμφωνα με τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων. Γι’ αυτό και τιμωρηθήκαμε όλοι. Παράταση του μαθήματος κατά μία ώρα ακόμα το μεσημεριανό συσσίτιο να κρυώνει στα καζάνια και η πείνα να θεριεύει … Κοίταξα με την αφέλεια που μπορεί να έχει ένα πρωτάκι τον «μεγάλο» που ήταν ο δράστης του «εγκλήματος». Το πήρε το μήνυμα, τήραξε άμα τονε βλέπει ο Δάσκαλος, μ’ αγριοκοίταξε στη συνέχεια και εκστόμισε την αμίμητη Ψαραϊκη απειλή της εποχής : - Άμα ειπείς τίποτα ρε μαύρο, θα γίνει δωμέσα τα Τέξας … Είχαμε δει κανά δυό καουμπόικα στο σινεμά που ρχότανε τότε καμμιά φορά στου Βρακοτσώλη τον καφενέ κι είχαμε ψιλομάθει τη σχετική αργκό … Κι επιτέλους ερχότανε η ώρα του μεσημεριανού κατά τις πέντε το απόγευμα λόγω των γεγονότων. Το φοβερό ήταν ότι αν και είχες καθυστερήσει να επιστρέψεις στο σπίτι, κανένας δεν σ’ έψαχνε, κανένας δεν ερχόταν στο σχολείο να ρωτήσει και να δει αν ζεις. Κι αν τύχαινε κανένας γονιός να περνάει απ’ έξω από το σχολείο με τη φρέζα επιστρέφοντας από τα χωράφια του κι ο δάσκαλος του έλεγε τα γεγονότα η απάντηση ήταν πάντα στερεότυπη : - Κι εσύ Δάσκαλε ματσούκι δεν είχες να τα κοπανήσεις ;;; Όπως άλλωστε θα έλεγαν και οι σημερινοί γονείς… Άντε ξανά μανά στη σειρά για το μεσημεριανό συσσίτιο. Από στόμα σε στόμα και τη μυρωδιά αντιλαμβάνεσαι πως το καζάνι έχει σήμερα φασουλάδα … - Όχι ρε πάλι φασούλια … Θα πέσει «σοβάντισμα» πάλι στα χαλάσματα λέγανε οι «μεγάλοι» μπροστά μας…
Τραπεζαρία τα υπάρχοντα τότε χαλάσματα στο διπλανό οικόπεδο του αείμνηστου Πέτρου Κυριακόπουλου δεξιά από το τότε σπίτι του. Κάθισμα «οκλαδόν», η καραβάνα μπροστά στο χώμα και το πρώτο πράμα που κοιτάς είναι κατά που κοιτάει ο δάσκαλος… Τρως κανα δυό κουταλιές και την κουραμάνα, δεν κατεβαίνει πιά άλλο, αλλά πρέπει να δείξεις μετά στους δασκάλους την καραβάνα άδεια. Δύσκολο εγχείρημα ! Οι μεγαλύτεροι ήδη είχαν σοβαντίσει το πίσω μέρος από τα χαλάσματα με τη φασολάδα, περισσότερο από αντίδραση παρά από χορτασμό… Εμείς οι μικρότεροι «αντιρριόμασταν». Άλλωστε ήταν κι η στιγμή που άρχιζε το αλισβερίσι όπως και το πρωί με μεγαλύτερη πειθώ όμως τώρα : - Μη το πετάς ρε δώστο μου να το πάω σπίτι … Και το έδινες γιατί μπορεί εμείς να την ψευτοβγάζαμε στο σπίτι και να μην πεινούσαμε, όμως ήταν πολλά τα σπίτια τότε και πολλά τα μικρά αδερφάκια που περίμεναν ότι απέμενε από το μαθητικό συσσίτιο για να «γιομίσουν τις κοιλίτσες τους» …
Αφιερώνεται στη μνήμη των συμμαθητών που «απέδρασαν», Θανάση και Γιώργη Π. Δούρου
Τα αναφερόμενα ονόματα στο κείμενο έχουν υποστεί ελαφρά αλλοίωση
Γ.Σ. - www.psarikorinthias.gr |
